Η Επικοινωνία της Σύμπνοιας (η γλώσσα της Καμηλοπάρδαλης) μέρος ΙI

του Marshall Rosenberg


Διατυπώνοντας ένα αίτημα με σαφήνεια

Το να διατυπώσουμε ένα αίτημα στη γλώσσα της καμηλοπάρδαλης είναι μια διαδικασία που αποτελείται από τέσσερα μέρη και βασίζεται στην ειλικρίνεια:

• Περιγράψτε τις παρατηρήσεις σας.
• Αναγνωρίστε το συναίσθημά σας.
• Εξηγήστε την αιτία του συναισθήματός σας σε σχέση με τις ανάγκες σας.
• Διατυπώστε το αίτημά σας.

Περιγράψτε την κατάσταση χωρίς να κρίνετε ή να επικρίνετε. Αν έχετε επιστρέψει στο σπίτι μετά από μία δύσκολη ημέρα και ο σύντροφός σας φαίνεται απορροφημένος στην εφημερίδα, απλά περιγράψτε την κατάσταση: "Όταν ήρθα στο σπίτι μετά από μια ιδιαιτέρως κουραστική μέρα, μου φάνηκες απασχολημένος με το διάβασμα." Προσδιορίστε το συναίσθημά σας: «Νιώθω πληγωμένος". Εξηγήστε την αιτία για το συναίσθημά σας: «Νιώθω πληγωμένος επειδή θα ήθελα να αισθάνομαι κοντά σου αυτή τη στιγμή και αντί για αυτό αισθάνομαι αποκομμένος από ‘σένα." Στη συνέχεια διατυπώστε το αίτημά σας με βάση κάτι που μπορεί να γίνει: "Θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα για μια αγκαλιά και μερικές στιγμές επικοινωνίας;"
Η ίδια διαδικασία ισχύει αν το παιδί σας είναι στο τηλέφωνο για ώρες και εσείς περιμένετε ένα τηλεφώνημα. Περιγράψτε την κατάσταση: "Όταν κρατάς το τηλέφωνο για τόση πολλή ώρα δεν μπορεί να έρθει καμία άλλη κλήση". Εκφράστε το συναίσθημά σας και την αιτία για αυτό: "Αισθάνομαι απογοητευμένη γιατί περιμένω κάποιο τηλεφώνημα." Μετά διατυπώστε το αίτημά σας: "Θα ήθελα να τελειώσεις με τη συνομιλία σου αν αυτό είναι εύκολο".
Στην κουλτούρα του τσακαλιού συναισθήματα και επιθυμίες τιμωρούνται αυστηρά. Οι άνθρωποι αναμένεται να είναι υπάκουοι, υποτελείς στην εξουσία. Δουλοπρεπείς στις αντιδράσεις τους και αποξενωμένοι από τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους. Στη κουλτούρα της καμηλοπάρδαλης μαθαίνουμε να εκφράζουμε τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τα αιτήματά μας χωρίς να κριτικάρουμε ή να επιτιθέμεθα. Εκφράζουμε αιτήματα, δεν απαιτούμε. Και γνωρίζουμε τη λεπτή γραμμή της διάκρισης μεταξύ των δύο αυτών τύπων έκφρασης.
Ως τσακάλια αναμένουμε από τα άλλα άτομα να αποδείξουν την αγάπη τους για μας κάνοντας αυτό που θέλουμε. Ως καμηλοπαρδάλεις επιμένουμε στην προσπάθεια να πείσουμε τους άλλους, αλλά δεν είμαστε επηρεασμένοι. Αναγνωρίζουμε ότι δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στην αντίδραση του άλλου ανθρώπου. Και παραμένουμε στην κατηγορία της καμηλοπάρδαλης ό,τι και αν λέει ο άλλος. Αν εκείνη ή εκείνος φαίνεται αναστατωμένος ή σε ένταση, στρεφόμαστε στο να ακούσουμε, πράγμα που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του άλλου, χωρίς να τον υποχρεώσουμε να ακούσει εμάς ή οποιαδήποτε κριτική. Επίσης μια καμηλοπάρδαλη δε λέει απλά όχι? Ως καμηλοπαρδάλεις διατυπώνουμε το λόγο που μας εμποδίζει να εκπληρώσουμε το αίτημά μας.

Ο Marshall Rosenberg είναι ιδρυτής του Μη Κερδοσκοπικού Κέντρου για τη Μη Βίαιη Επικοινωνία
το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το περιοδικό Miracles (τεύχος: Φθινόπωρο 1995)

Η Επικοινωνία της Σύμπνοιας (η γλώσσα της Καμηλοπάρδαλης) μέρος Ι

του Marshall Rosenberg

Από νεαρή ηλικία, οι περισσότεροι από μας έχουν διδαχτεί να μιλούν και να σκέφτονται ως «Τσακάλι». Πρόκειται για μια γλώσσα που πηγάζει από το κεφάλι. Είναι ένας τρόπος διανοητικής κατάταξης των ατόμων σε διάφορες αποχρώσεις του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους. Στο τέλος, προκαλεί την αμυντική στάση, την αντίσταση, και την αντεπίθεση. Αυτό που η "Καμηλοπάρδαλη" μας προσφέρει είναι η δυνατότητα να μιλάμε από την καρδιά, να διαπραγματευόμαστε αυτά που συμβαίνουν για εμάς-χωρίς να κρίνουμε τους άλλους. Με αυτό το ιδίωμα, δίνετε στους ανθρώπους μια ευκαιρία να πουν ναι, αν και σέβεστε το όχι σαν απάντηση. Η γλώσσα της "Καμηλοπάρδαλης" είναι γλώσσα της προαίρεσης. Το "Τσακάλι" μιλάει τη γλώσσα της απαίτησης.
Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δηλώνουν ότι θέλουν να συμβάλλουν στην ευημερία των άλλων, να συνδέονται και να επικοινωνούν με τους άλλους με όρους αγάπης και σύμπνοιας. Γιατί, λοιπόν, υπάρχει τόσο μεγάλη δυσαρμονία και σύγκρουση; Αναζητώντας απαντήσεις, ανακάλυψα ότι η γλώσσα που πολλοί από μας είχαν διδαχτεί παρεμβαίνει στην επιθυμία μας να ζήσουμε σε αρμονία ο ένας το άλλο. Σε νεαρή ηλικία, οι περισσότεροι από μας είχαν διδαχτεί να μιλούν και να σκέφτονται ως "Τσακάλι" (Jackal). Αυτή η μοραλιστική κατάταξη είναι ένα (γλωσσικό) ιδίωμα που βάζει ετικέτες στους ανθρώπους. Έχει ένα λαμπρό λεξιλόγιο που αναλύει και ασκεί κριτική. Το Τσακάλι είναι καλό για να λέει στους ανθρώπους τι δεν πάει καλά μαζί τους: "Είναι προφανές ότι είσαι συναισθηματικά διαταραγμένος (αγενής, τεμπέλης, εγωιστής)."
Το τσακάλι κινείται κοντά στο έδαφος. Είναι τόσο απορροφημένο να ικανοποιούνται οι άμεσες ανάγκες του, που δεν μπορεί να δει στο μέλλον. Ομοίως τα σκεπτόμενα ως Τσακάλι (Jackal) άτομα πιστεύουν ότι με τη γρήγορη ταξινόμηση ή ανάλυση των ανθρώπων, τους καταλαβαίνουν. Δυσαρεστημένο από τα τεκταινόμενα, ένα τσακάλι θα βάλει ετικέτα τους εμπλεκόμενους, λέγοντας, «Είναι ένας ηλίθιος" ή "Αυτή είναι κακιά" ή "Είναι καθυστερημένοι."
Επίσης, ανακάλυψα μια γλώσσα της καρδιάς, μια μορφή αλληλεπίδρασης που προωθεί την ευημερία τη δική μας και των άλλων ανθρώπων. Καλώ αυτό το μέσο επικοινωνίας «Καμηλοπάρδαλη». Η "Καμηλοπάρδαλη" έχει τη μεγαλύτερη καρδιά από όλα τα ζώα της ξηράς, είναι αρκετά ψηλή, για να κοιτάζει προς το μέλλον, και ζει τη ζωή της με ευγένεια και δύναμη. Επίσης, η Giraffe μας προτρέπει να μιλήσουμε από την καρδιά, να μιλήσουμε για το τι συμβαίνει για μας-χωρίς να κρίνουμε τους άλλους. Με αυτό το ιδίωμα, δίνεις στους ανθρώπους μια ευκαιρία να πουν το ναι, αν και σέβεσαι το όχι ως απάντηση. Η Giraffe είναι η γλώσσα του αιτήματος. Το Τσακάλι είναι η γλώσσα της απαίτησης.
Μέχρι να εντοπίσω αυτές τις δύο γλώσσες, είχα μάθει καλά τη γλώσσα του "Τσακαλιού". Έτσι, έβαλα στόχο να διδάξω τον εαυτό μου τη γλώσσα της Καμηλοπάρδαλης. Τι θα έλεγα, αναρωτήθηκα, αν κάποιος κάνει κάτι που βρίσκω δυσάρεστο και θα ήθελα να τον επηρεάσω να αλλάξει αυτή τη συμπεριφορά: Οι Καμηλοπαρδάλεις, συνειδητοποίησα, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τους άλλους. Ούτε καν ενδιαφέρονται να τους αλλάξουν. Περισσότερο, ενδιαφέρονται να παρέχουν ευκαιρίες σε εκείνους που επιθυμούν να αλλάξουν. Αποφάσισα ότι ένας τρόπος για να παρέχεις αυτή την ευκαιρία, , θα ήταν να προσεγγίσεις το άλλο άτομο με ένα μήνυμα όπως: "Παρακαλώ κάνε αυτό, αλλά μόνο αν μπορείς να το κάνεις πρόθυμα-με απόλυτη απουσία φόβου, ενοχής, ή ντροπής. Αν τα κίνητρα σου είναι φόβος, ενοχή ή ντροπή, χάνω εγώ.
Ως Καμηλοπαρδάλεις, διατυπώνουμε αιτήματα όσον αφορά το τι θέλουμε να κάνουν οι άνθρωποι, όχι αυτό που θέλουμε να αισθάνονται. Τίποτα δεν δημιουργεί μεγαλύτερη αντίσταση από το να λες στους ανθρώπους ότι "πρέπει" ή "οφείλουν" ή "επιβάλλεται" ή "έχουν χρέος" να κάνουν κάτι. Αυτοί οι όροι καταργούν την επιλογή. Εάν δεν υπάρχει η ελευθερία της επιλογής, η ζωή γίνεται καθεστώς δουλείας. "Έπρεπε να το κάνω- είχα εντολές από ανώτερους" είναι η απάντηση των ανθρώπων που έχουν στερηθεί την ελεύθερη βούληση. Ωθούμενοι από οδηγίες και εντολές, οι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους.
Με το πέρασμα του χρόνου , έμαθα πολύ περισσότερα για τις Καμηλοπαρδάλεις. Για παράδειγμα, δεν διατυπώνουν αιτήματα στο παρελθόν. Δεν λένε, ή ακόμα δε σκέφτονται, "τι καλά που θα ήταν εάν είχες καθαρίσει το καθιστικό χτες." Αντ' αυτού, οι καμηλοπαρδάλεις δηλώνουν σαφώς τι θέλουν στο παρόν. Και παίρνουν την ευθύνη για τα συναισθήματά τους, γνωρίζοντας ότι τα συναισθήματά τους προκαλούνται από το τα θέλω τους. Εάν μια μητέρα είναι αναστατωμένη επειδή τα παιχνίδια του γιου της είναι σκορπισμένα στο καθιστικό, θα προσδιορίσει το συναίσθημά της: θυμός. Θα έλθει έπειτα σε επαφή με την ελλοχεύουσα ανάγκη που προκαλεί αυτό το συναίσθημα: την επιθυμία της για ένα τακτοποιημένο και τακτικό καθιστικό. Θα κυριαρχήσει του θυμού της, λέγοντας, "αισθάνομαι θυμωμένη επειδή θέλω το καθιστικό να είναι καθαρό και αντ' αυτού είναι βρώμικο." Τέλος, θα ζητήσει να γίνουν τα πράγματα διαφορετικά: "Θα αισθανόμουν πολύ καλύτερα αν τακτοποίησες αυτά τα παιχνίδια."
Αντίθετα ως Τσακάλι θα έλεγε, "αισθάνομαι θυμωμένη επειδή εσύ...," Ως Καμηλοπάρδαλη θα πει, "αισθάνομαι θυμωμένη επειδή θέλω..." Σαν Καμηλοπαρδάλεις, ξέρουμε ότι η αιτία των συναισθημάτων μας δεν είναι ένα άλλο πρόσωπο, αλλά περισσότερο οι σκέψεις μας, τα θέλω μας, και οι επιθυμίες μας. Θυμώνουμε λόγω των σκέψεων που κάνουμε, όχι λόγω αυτών που ένα άλλο πρόσωπο έχει κάνει σε μας. Το Τσακάλι, από την άλλη, βλέπει τους άλλους ως πηγή του θυμού του. Στην πραγματικότητα, η βία, είτε λεκτική είτε σωματική, είναι το αποτέλεσμα της υπόθεσης ότι τα συναισθήματά μας προκαλούνται όχι από αυτό που γίνεται μέσα σε μας, αλλά μάλλον από αυτά που συμβαίνουν "εκεί έξω." Σαν απάντηση, λέμε πράγματα με σκοπό να βλάψουμε, να τιμωρήσουμε, ή να κατηγορήσουμε το πρόσωπο που φανταζόμαστε ότι έχει βλάψει τα συναισθήματά μας. Έχοντας γνώση αυτής της τάσης, η Καμηλοπάρδαλη θα διαπιστώσει, "είμαι θυμωμένη επειδή οι προσδοκίες μου δεν έχουν ικανοποιηθεί." Σαν Καμηλοπαρδάλεις παίρνουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας. Συγχρόνως, προσπαθούμε στο δώσουμε στους άλλους τη δυνατότητα να αντιδράσουν με ένα τρόπο που θα μας βοηθήσει να αισθανθούμε καλύτερα. Για παράδειγμα ένα αγόρι μπορεί να θέλει περισσότερο σεβασμό από τον πατέρα του. Αφού έρθει σε επαφή με τον θυμό του για τις αποφάσεις που ο πατέρας του έχει πάρει για λογαριασμό του, μπορεί να πει: "Σε παρακαλώ να με ρωτάς αν θέλω κούρεμα πριν να μου κλείσεις ραντεβού με τον κουρέα".
Οι Καμηλοπαρδάλεις εκφράζουν αυτό που θέλουν, και όχι αυτό που δεν θέλουν. Εκφράσεις του τύπου "Έλα σταμάτα", " Κόφτο" ή "Πάψε" δεν εμπνέουν αλλαγή συμπεριφοράς. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να εφαρμόσουν ένα "μη". Οι Καμηλοπαρδάλεις εν τέλει αναζητούν ένα δεσμό στον οποίο κάθε άτομο έχει την αίσθηση της ευεξίας και κανείς δεν αισθάνεται ότι πιέζεται να δράσει από ντροπή, ενοχή ή τιμωρία. Έτσι το σκεπτικό της Καμηλοπάρδαλης δημιουργεί αρμονία.

Ο Marshall Rosenberg είναι ιδρυτής του Μη Κερδοσκοπικού Κέντρου για τη Μη Βίαιη Επικοινωνία
το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το περιοδικό Miracles (τεύχος: Φθινόπωρο 1995)

Σκέψεις περί Giraffe…

του ιδρυτικού μέλους της Giraffe Μάριου Κατσουρού

Άνθρωποι και δικαιώματα.
Είναι μόνο δύο λέξεις τόσο απλές και οικίες σε όλους εμάς που αν τις τοποθετήσουμε τη μία δίπλα στην άλλη θα δημιουργηθεί μία ακόμη πιο γνώριμη φράση, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο άκουσμα αυτής της φράσης μας γεννιέται ένα σύμπλεγμα από λέξεις, σκέψεις και εικόνες που είναι πολύ δύσκολο να αποτυπωθούν και να τοποθετηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να μας δώσουν έναν ολοκληρωμένο ορισμό της φράσης αυτής.
Ακούγοντας ή διαβάζοντας τη φράση ανθρώπινα δικαιώματα, λίγο πολύ μέσα μας, εσωτερικά γνωρίζουμε τι σημαίνει και σε τι αναφέρεται αλλά διστάζουμε ή δεν μπορούμε να δώσουμε έναν ισάξιο ορισμό με αυτό που νιώθουμε. Φαίνεται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα εννοιολογικά είναι κάτι το τόσο μεγάλο που δεν μπορεί να οριστεί και επομένως να περιοριστεί. Μπορεί όμως να κατανοηθεί από όλους και αυτό είναι το πιο σπουδαίο.
Θα ήταν ιδανικό όλοι οι άνθρωποι αυτού του κόσμου να είχαμε έμφυτη τη γνώση και τη σημαντικότητα των δικαιωμάτων μας. Επίσης θα ήταν ιδανικό να υπήρχε το Εμβόλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ναι καλά διαβάσατε (ξέρετε πόσοι το έχουν ανάγκη). Ένα εμβόλιο που θα χορηγούνταν δωρεάν σε όλο το πλανήτη και δεν θα χρειαζόταν να είσαι ειδήμονας π.χ. γιατρός ή νοσηλευτής/ρια για να το χορηγήσεις αλλά ο καθένας από εμάς θα μπορούσε. Φυσικά για όσους φοβούνται τις ενέσεις το θαυματουργό αυτό φάρμακο θα παρασκευαζόταν και σε μορφή αναβράζοντος χαπιού (Πόσο πιο ανώδυνο να το κάνω?). Τελικά εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη τάση να αναζητάμε και να θέλουμε τις εύκολες λύσεις χωρίς κόπο και δουλειά.
Ας επανέλθω όμως στην πραγματικότητα που σίγουρα είναι διαφορετική. Μπορεί να μην υπάρχει το εμβόλιο που προανέφερα αλλά υπάρχει η δύναμη της εκπαίδευσης και της μάθησης. Η έννοια και το περιεχόμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διδάσκονται και μαθαίνονται. Γι΄αυτό ακριβώς το λόγο η ομάδα της Giraffe for Human Rights, Ρeace and Εducation υπάρχει.
Βασικό μας μέλημα είναι η εκπαίδευση σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για την ομάδα της Giraffe δύο έννοιες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, η ομάδα και το βίωμα. Όλες οι εκπαιδεύσεις μας γίνονται σε βιωματικές ομάδες. Μέσα στις βιωματικές ομάδες δημιουργείται μία ασφαλή ατμόσφαιρα. Επιδιώκεται η άμεση οικειότητα των μελών της ομάδας, ξετυλίγονται συναισθήματα, ανταλλάσσονται εμπειρίες, ιδέες και χαμόγελα. Τα μέλη της ομάδας πολύ γρήγορα διαπιστώνουν ότι δεν είναι μόνοι αλλά έχουν κοινές ανησυχίες, προβληματισμούς, στόχους και δράσεις. Οι ομάδες μας δίνουν τον χρόνο και το χώρο που χρειάζεται ο καθένας ξεχωριστά. Η πίεση μειώνεται. Στις βιωματικές μας ομάδες κυριαρχεί ο σεβασμός, η αποδοχή, η αρμονία και η διαφορετικότητα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι είναι δικαίωμα του καθενός εάν θα θελήσει να συμμετέχει σε τέτοιου είδους ομάδες. Είναι δικαίωμα του καθενός να αμφισβητήσει το οτιδήποτε. Είναι δικαίωμα του καθενός να είναι καχύποπτος. Δεν είναι δικαίωμα του καθενός να αδιαφορεί ή να αγνοεί τα δικαιώματά του.

«Θίγονται καθημερινά τα ανθρώπινα δικαιώματα»

συνέντευξη της Γιούλης Σιουζουλή ιδρυτικού μέλους και προέδρου της Giraffe στην εφημερίδα Κόσμος της Λάρισας

1 Όσον αφορά την Ελλάδα ποια δικαιώματα πιστεύεις ότι θίγονται σε μεγαλύτερο βαθμό; Όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα είναι κατά τη γνώμη μου επικίνδυνο να τα αντιλαμβανόμαστε τοποθετώντας τα σε κάθε είδους ιεραρχικές κλίμακες. Το θέμα δεν είναι ποια δικαιώματα θίγονται και πόσο. Το θέμα είναι ότι θίγονται τα απολύτως θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα: η αξιοπρεπής διαβίωση, η ισότητα, η ελευθερία, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την ιατρική περίθαλψη αλλά και η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων, το δικαίωμα του ασύλου και πολλά άλλα. Θεωρώ ότι δε χρειάζεται καμία ιδαίτερη ενασχόληση με το θέμα για να αντιληφθεί κανείς την πρωτόγονη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τέτοιου είδους θέματα. Ειδικότερα για την Ελλάδα πολύ πρόσφατα είχαμε τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του Ευρωπαίου επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και την ετήσια έκθεση του State Department για το ίδιο θέμα, τα πορίσματα των οποίων είναι απολύτως απογοητευτικά και ανησυχητικά. Φυσικά τέτοιες ειδήσεις περνάνε στα ψιλά γράμματα όταν έχουμε τόσο συνταρακτικά θέματα να αντιμετωπίσουμε, όπως το σπάσιμο βιτρίνων στο Κολωνάκι.
2 Υπάρχει διαφορά στον τρόπο που προσεγγίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από τις ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών σε σχέση με τη χώρα μας; Είναι σαφές ότι υπάρχει αν αναλογιστούμε και τις σημαντικές διαφορές, σε ιστορικο - πολιτικό - οικονομικό επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και άλλων, κυρίως ισχυρότερων, ευρωπαϊκών κρατών, των οποίων τα διάφορα συστήματα - υγείας, εκπαίδευσης, εργασίας, κοινωνικής πρόνοιας κ.λπ. – είναι σαφώς πιο επαρκή. Επίσης διακρίνω μια μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και μια σαφή διαφορά νοοτροπίας – τουλάχιστον από μερίδα ενδιαφερομένων – καθώς τέτοιου είδους ζητήματα τους έχουν απασχολήσει πολύ νωρίτερα με συνέπεια και η αντιμετώπισή τους να μην είναι πρόχειρη και ελλιπής. Ωστόσο, και μιας και βρισκόμαστε και εν μέσω «παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», παρατηρούμε μια γενικότερη τάση συρρίκνωσης δικαιώματων που έχουν αποκτηθεί με κόπους τις προηγούμενες δεκαετίες με συνέπεια σημαντικά πισωγυρίσματα σε όλη την Εύρωπη αλλά και την Αμερική. Και η συρρίκνωση αυτή στοχοποιεί ό,τι η κάθε κοινωνία θεωρεί λιγότερο σημαντικό και προχωράει ιεραρχικά. Δηλαδή πρώτα «ξένοι», μετά ανειδίκευτοι, μετά γυναίκες και πάει λέγοντας.
3 Πιστεύεις ότι το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα είναι επαρκές σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και αν ναι, πιστεύεις ότι εφαρμόζεται; Για αρκετά ζητήματα νόμοι υπάρχουν. Επίσης τις τελευταίες δεκαετίες που μας απασχόλησαν πιο έντονα όλα αυτά τα θέματα είτε γιατί ήρθαμε αντιμέτωποι με νέες πραγματικότητες (περισσότερο ενεργός ρόλος των γυναικών στην κοινωνία, πολυπολιτισμικότητα, άλλες κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν το χώρο τους) είτε κατόπιν πίεσης για να συμβαδίσουμε με την ευρωπαϊκή κοινότητα, στην οποία συμμετέχουμε, ψηφίστηκαν αρκετοί νόμοι. Σε αυτό βοήθησε αρκετά η δράση και η πιέσεις κάποιων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, αρκετές από τις οποίες – κλείνοντας και κρατικές τρύπες – αποκτούν μεγάλη εμπειρία και εξειδίκευση πάνω στο αντικείμενό ενασχόλησής τους. Όμως είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να ψηφίζονται «υπεραισιόδοξοι» νόμοι οι οποίοι είναι εκ των προτέρων φανερό ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστούν είτε λόγω έλλειψης υποδομών, είτε λόγω έλλειψης εκπαίδευσης των ανθρώπων που θα κληθούν να τους εφαρμόσουν είτε για διάφορους άλλους λόγους. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο τελευταιός νόμος που ψηφίστηκε για την ενδοοικογενειακή βία, ο οποίος θεωρητικά είναι αρκετά τολμηρός, στην πράξη όμως συναντά τεράστιες δυσκολίες εφαρμογής καθώς δίνει σημαντικές δικαιοδοσίες στην αστυνομία και στα δικαστήρια, χωρίς ωστόσο να λαμβάνει υπόψη το τεράστιο κενό ενημέρωσης και εκπαίδευσης των ανθρώπων που καλούνται να τον εφαρμόσουν. Για κάποια άλλα θέματα βέβαια το νομικό κενό είναι τεράστιο. Η προάσπιση των απολύτως βασικών δικαιωμάτων για τους μετανάστες ή ακόμα περισσότερο για τους αιτούντες άσυλο είναι από ελλιπής έως ανύπαρκτη.
4 Θεωρείς πως η πολιτισμένη ανθρωπότητα του 21ου αιώνα, με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας έχει κάνει κάποια βήματα στην προσπάθειά της να διαφυλάξει τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ναι, η πολιτισμένη ανθρωπότητα
έχει κάνει κάποια βήματα για τη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αν και δε θεωρώ την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας δείκτη σεβασμού του ανθρώπου. Γίνεται προσπάθεια σε νομικό επίπεδο ή σε επίπεδο δημιουργίας νέων θεσμικών οργάνων υπέρ της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και σημαντικός αγώνας από πολίτες που από διάφορες θέσεις ευαισθητοποίουνται και βοηθούν σημαντικά. Όμως υπάρχει και μια πραγματικότητα που δείχνει ότι συμβαίνουν πράγματα που δύσκολα συνάδουν με τον όρο «πολιτισμένη ανθρωπότητα» που μου αναφέρετε. Ο αριθμός των ανθρώπων που ο δικός μας πολιτισμός καθιστά παράνομους αυξάνεται δραματικά και όπως φανταζόμαστε όλοι, όταν είσαι παράνομος δεν έχεις και κανένα δικαίωμα. Η σκλαβιά και η εμπορία γυναικών και παιδιών αυξάνεται επίσης επικίνδυνα. Και η κοινωνική αναταραχή, που βίωσε έντονα και η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα, είναι ένα σαφές μήνυμα ότι καταπατώνται δικαιώματα, γεγονός που πάντα προκαλεί οργή και αντίδραση. Επίσης να επαναλάβω ότι τον τελευταίο καιρό στο συγκείμενο και υπό την απειλή μιας ακόμη πιο δραματικής κρίσης η κοινωνία αναδιπλώνεται σε πιο συντηρητικές λογικές. Επομένως «ο αγώνας συνεχίζεται...».

η χειροβομβίδα...

τα μέλη της ομάδας Giraffe for Human Rights, Peace and Education έχουμε την ανάγκη να εκφράσουμε την ανησυχία και την αντίθεσή μας για την εγκληματική επίθεση ενάντια στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια, την Τρίτη 24/02/2009.
η πράξη αυτή μας προκαλεί αγωνία και θλίψη και τραυματίζει την ελπίδα μας για σύμπνοια στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. επιπλέον δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε για τις συνέπειες των σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων, που καταδεικνύονται μέσω του γενικότερου κλίματος αναταραχής και βίας που επικρατεί το τελευταίο διάστημα. δηλώνουμε την κάθετη αντίθεση μας στην - κάθε προέλευσης - βία και αδικία και ελπίζουμε με κοινή προσπάθεια και συλλογικότητα να αποφευχθεί η συνήθης τακτική να κατασταλούν τα συμπτώματα και να αγνοηθούν οι αιτίες.

Giraffe for Human Rights, Peace and Education
Γιούλη
Ελευθερία
Ζωή
Μάριος

θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά...

...για τη στήριξή σας στην πρώτη μας προσπάθεια!
το πρώτο μας εργαστήριο υλοποιήθηκε χτες το πρωί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου Ελληνίδων Επιστημόνων.
με χαρά μας είδαμε μια αίθουσα γεμάτη κοινωνικούς επιστήμονες (και όχι μόνο!) γεμάτους όρεξη να δουλέψουν με το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο: τους εαυτούς τους!
θα θέλαμε επίσης να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα για τη θετική σας διάθεση στο δύσκολο κομμάτι της βιωματικής εκπαίδευσης.
μας δώσατε κουράγιο να συνεχίσουμε...




Γιούλη
Ελευθερία
Ζωή
Μάριος

Σας περιμένουμε...

Η ΑμΚ Giraffe for Human Rights, Peace and Education σε συνεργασία με την VFA Βάλτερ Φισσάμπερ και Συνεργάτες, διοργανώνει εργαστήριο για επαγγελματίες και εθελοντές που εργάζονται σε δομές στήριξης ανθρώπων (survivors βίας, διακρίσεων).
Το εργαστήριο θα υλοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων, Βουλής 44Α, την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009 και ώρες 10.00 ως 14.30.

Στο πλαίσιο του εργαστηρίου θα γίνει δοκιμαστική παρουσίαση καινοτόμου εκπαιδευτικού videoclip , με τη βοήθεια του οποίου επιδιώκεται:

α. ευαισθητοποίηση έναντι φαινομένων κοινωνικού αποκλεισμού, και ειδικότερα έναντι ατόμων που επιβίωσαν (survivors) του trafficking τα οποία εκπροσωπούνται στο videoclip.
β. εμβάθυνση των γνώσεων, που ήδη έχουν οι συμμετέχοντες, όσον αφορά τα χαρακτηριστικά και τις εκδοχές του κοινωνικού αποκλεισμού
γ. αλλαγή συμπεριφοράς των συμμετεχόντων στο εργαστήριο, έναντι του φαινομένου και των υποκειμένων κοινωνικού αποκλεισμού.

Θα ακολουθήσει διαδραστική ενότητα με θέμα: στήριξη θύματος.
Στις/στους συμμετέχουσες/οντες θα σταλεί υλικό με 11 videoclips από 7 χώρες και 7 εκπροσώπους κοινωνικών ομάδων, που υφίστανται διακρίσεις, με ελληνικούς υπότιτλους.

Για πληροφορίες και αιτήσεις συμμετοχής:
τηλ: 6937667865, 210 3230102
email: giraffeforhumanrights@gmail.com
site: http://giraffeforhumanrigts.blogspot.com/

GIRAFFE for Human Rights, Pease and Education

“Whereas the recognition of dignity (…) constitutes the foundation of freedom,
justice and peace in the world …
Whereas the disregard and
the contempt f or human rights in barbarous acts
(…) and the advent of a world in which human beings shall enjoy freedom of
speech and belief and freedom from fear and want it has been declared as
the highest aspiration of the common people …
Whereas it is
essential, (…) that human rights should be protected by the rule of
law ”

(1948, Universal Declaration of human rights).


The respect for the human rights, our interest for social subjects, our contact with people, our vision for a “humanistic” world, brought us together, linked in a common effort that was fulfilled with the foundation of the non profit organisation Giraffe for human rights, peace and education.


Giraffe

It is an animal that it distinguishes in the crowd.
It has the bigger neck.
It has a big and powerful heart.
It is perfect harmonised within its environment

and for us, all the above unique characteristics symbolize

diversity
flexibility
love and empathy
acceptance and adaptability,

that constitute elements of our vision.

Our objectives goals are to sensitize, educate and train people on their human rights.
We select interactive methods as basic tools of education. The knowledge that is acquired this way, is conquered through the attendance, the exchange and the experience, therefore it‘s more powerful.

We coordinate interactive workshops, groups, seminars (for educational organisms, companies, public and private sector, Non Governmental Organisations and individuals).

We organise meetings, congresses and festivals

We carry out research, studies and administer publications

We collaborate with Greek and international institutions for the promotion of human rights.

We emphasise on equality, codetermination, creativity, solidarity, respect for diversity, as positive motive forces.

We draw our know-how from our wide professional and voluntary experience on human rights education and in the interactive methods.



The founding members

Giuli Siuzuli
Zoe Kokalou
Eleftheria Aravani
Marios Katsouros